Дзякуй вам за тое, што былі з намі, падзяляючы нашы каштоўнасці і надзеі на лепшае!
     Няхай 2026-ты год стане яшчэ адным сведчаннем нашай еднасці, прынясе спаўненне мар і душэўную палёгку.
     Да сустрэчы ў новым годзе!

На днях  ураджэнец Аршаншчыны Сяржук Доўгушаў абвясціў пра адкрыццё шэлтара – часовага прытулку для тых, хто застаўся без жытла ў вымушанай эміграцыі. Сродкі на ўтрыманне будынка збіралі грамадой, і ён ужо прыняў першых насельнікаў – 5 былых палітвязняў. Да слова, гэта ўжо другі шэлтар у Варшаве, заснаваны нашымі землякамі – першай гэтую справу распачала Ганна Федаронак, уражэнка Пастаўшчыны.

Яго імя і прозвішча з’явілася ў пераліку асобаў, “датычных да экстрэмісцкай дзейнасці”, увечары 24-га снежня. Уладзімір Захараў быў уласнікам  нерухомасці ў Полацку, Наваполацку і іншых гарадах Беларусі, якую здаваў у арэнду. У 2024 годзе супраць яго завялі крымінальную справу па ўэрагу эканамічных артыкулаў, а таксама па палітычным – за дыскрэдытацыю Рэспублікі Беларусь. На той час ён выехаў за межы краіны, яго справу пачалі разбіраць у рэжыме спецвытворчасці.

У Беларусі ўжо пяць з паловай гадоў палітычныя затрыманні застаюцца часткай паўсядзённай рэчаіснасці. Разам з імі нязменнымі застаюцца і ўмовы ўтрымання: перапоўненыя камеры, адсутнасць сродкаў гігіены і зменнай бялізны, сон на падлозе або на халодных жалезных ложках без матраца, дні без прагулак і душа. Акрамя гэтага, на іх увесь час з моманту затрымання аказваецца фізічны і псіхалагічны ціск. Такія ўмовы спецыяльна створаны не толькі ў Мінску, але і ва ўсіх рэгіёнах краіны. Жанчына, якой давялося зведаць умовы ўтрымання "палітычных" у ІЧУ і СЗА  Віцебска, распавяла пра гэта «Вясне».