Рэдакцыя газеты “Чырвоны прамень” ( дарэчы, назву раённае выданне не мяняла з 1965 года) працуе без кіраўніцтва. Як вынікае са звестак на сайце дзяржаўнай службы занятасці,  у “раёнцы” вакантныя пасады рэдактара ( аклад 2 000 – 2 150 руб.) і намесніка рэдактара ( аклад 1 300 – 1 500 руб.) Але для Віцебшчыны адсутнасць кадраў у дзяржСМІ даўно не дзіва – тут ужо амаль 9 месяцаў без галоўнага рэдактара працуе нават абласная газета «Витебские вести».

Абласныя ўлады  тлумачаць гэта старэннем насельніцтва ў раёнах старой забудовы: там зменшылася колькасць дзяцей “дзетсадаўскага” ўзросту, і ўтрымліваць установы з няпоўнай “камплектнасцю” стала нерацыянальна. Такім чынам, праблема, ужо даўно вядомая ў сельскай мясцовасці, дзе школы і садкі зачыняюцца  не першы год,  распаўсюдзілася і на абласны цэнтр.

Ужо некалькі год практыкуецца выкарыстанне ў якасці бясплатных дворнікаў тых, хто стаіць на ўліку ў крымінальна-выканаўчай інспекцыі. 118 такіх асобаў прыцягвалі ў Наваполацку да “добраахвотных грамадскіх прац” ажно 64 разы на працягу першых 4-х месяцаў гэтага года. Міліцыя сцвярджае, што прыбіранне смецця пад пагрозай адміністрацыйнага пакарання “станоўча ўплывае на працэс выпраўлення і выхавання”, “матывуе да афіцыйнага працаўладкавання і вяртання да здаровага ладу жыцця”.

Выданне спрабуе сфармаваць пазітыўнае стаўленне да абавязковай адпрацоўкі студэнтаў-платнікаў, хаця беларускім заканадаўствам гэта не прадугледжана. Газета падае  аргументы на карысць таго,  быццам абавязковая адпрацоўка пасля навучання — гэта не абмежаванне, а справядлівая і нават карысная практыка, не кантроль над выпускніком, а форма падтрымкі маладога спецыяліста.

Вячаслаў Каладынскі, намеснік рэдактара газеты "Браславская звезда" (сайт “Браслав ОНЛАЙН”) прызнаны пераможцам абласнога журналісцкага конкурсу за праект "Контрасты приграничья". Мэта матэрыялаў гэтага праекта – распавядаць, як кепска жыць людзям у Польшчы, Літве, Латвіі і Эстоніі у параўнанні з “квітнеючай” Беларуссю. Нядаўна мы загадвалі, што высілкі аўтара ў гэтым рэчышчы могуць расцэньвацца як распальванне расавай нацыянальнай, рэлігійнай ці іншай варожасці ( арт. 130 КК РБ).