Гэты прыклад яскрава дэманструе выразны трэнд апошніх гадоў: у сучаснай Беларусі межы паміж рэлігійным выхаваннем, дзяржаўнай ідэалогіяй і ваеннай падрыхтоўкай практычна сцерліся. Сімбіёз царквы і вайсковых структур робіцца адным з галоўных інструментаў уплыву на свядомасць моладзі, аднак такое спалучэнне выклікае глыбокія супярэчнасці. Фундамент хрысціянства грунтуецца на запаведзях любові да бліжняга, міласэрнасці і міратворчасці, тады як мілітарызацыя патрабуе выхавання агрэсіі, выразнага падзелу свету на «сваіх» і «ворагаў», а таксама гатоўнасці прымяняць фізічную сілу і зброю.

Падлеткі, якія праходзяць праз такія злёты, вучацца ўспрымаць рэлігію не як прастору для маральнага выбару і гуманізму, а як асвячэнне дзяржаўнага прымусу. Гэта прыводзіць да таго, што сутнасць рэлігійнага выхавання ператвараецца ў яшчэ адзін элемент ваенна-прапагандысцкай машыны. Такі рэлігійна-ідэалагічны ціск не проста змяняе свядомасць падлеткаў, але і наўпрост парушае шэраг фундаментальных правоў дзіцяці.

Згодна з Артыкулам 14 Канвенцыі ААН аб правах дзіцяці, кожны падлетак мае права на свабоду думкі, сумлення і рэлігіі. Калі рэлігійныя догмы штучна звязваюцца з ваеннай прысягай і лаяльнасцю канкрэтнаму палітычнаму рэжыму, дзіця пазбаўляецца магчымасці самастойна фармаваць свае светапоглядныя каштоўнасці. Замест усебаковага выхавання дзеці атрымліваюць аднабокую догму, дзе вайна і зброя сакралізуюцца, а міратворчасць і крытычнае мысленне таўруюцца як "здрада веры".

Аксана Барысевіч